Je kwam onze wereld in op een prachtige zondagochtend op 5 april 1981. Je was een vrolijke en rustige baby; een voorbeeldkind die rust en regelmaat fijn vond. Een schattig rustig poppetje en je vermaakte je prima in de wereld waarin je je begaf. Dolverliefd was je op ons, op je opa Liefje en heel knuffelig met je oma. En zo zorgzaam naar je grote broer Sergio.

Je Italiaanse grootouders, Nonno en Nonna. Dat vond je erg spannend, omdat dat taaltje zo anders klonk. Door hen werd jij als klein poppetje, overladen met aandacht maar vooral zoetigheden. En de zoete Paastafereeltjes van Nonna, je vond het prachtig. Spelenderwijs leerde je het toch allemaal te verstaan en te begrijpen.

Ons moedertje werd er wel eens over je gezegd. Dat droeg je altijd bij je, dat was jij. Een en al zorgzaamheid. En toen er na 8 jaar nog een broertje bijkwam liet je deze kwaliteiten zien. De heerlijke babymassages die je Marco gaf, ze staan nog in zijn geheugen gegrift.

Als kleuter genoot je op de Regenboog, de basisschool. We woonden er dichtbij, op de School. Vanuit het raam kon ik je naar school volgen. Je was geliefd en had veel vriendinnen. Veel vriendinnen van toen zijn tot op de dag van vandaag nog je hartsvriendinnen. En als je dan uit school kwam, dan moest je bij moeders thuis theedrinken. Dat vond je gezellig.

Ach ja, natuurlijk had je ook je streken, maar die hoorden bij het groot worden.

Toen al kon je prachtig schrijven. Dat talent heb je ook gebruikt om ons ertussen te nemen in je jaarlijkse kerstgedichten. Prachtige verhalen maakte je daarvan en dan ook nog in dichtvorm. Alle familiezaken die dat jaar waren gepasseerd werden met vlijmscherpe tong aan het licht gebracht. Op jouw eigen wijze. Ik heb tranen met tuiten gehuild en vooral ook gelachen als jij op komische wijze jouw visie over de gebeurtenissen van dat jaar onder de loep nam. Ontroerend vond ik dat.

Ja, we zullen nooit vergeten dat jij een verbaal sterke dame was.

Als puber was je soms onzeker, terwijl er om je heen een beetje naar je werd opgekeken. Je was toch een trendsetter in doen en laten en ook toen maakte je weer nieuwe vriendinnen. Ook zij behoren tot op de dag van vandaag deel uit van je dierbare en hechte vriendengroep. Al deze kostbare vriendschappen waren jou dierbaar en dat is gebleven tot de laatste dag. En dat zullen ze eeuwig blijven in herinnering.

Met ontluikende gevoelens begaf je je in verliefdheden en ontdekte je de schoonheid van een andere vriendschap. Je vlinderde en fladderde wat, totdat je jouw grote liefde Ysbrandt tegenkwam. En wat waren wij gelukkig toen jij, jullie eerste kind Carmen op de wereld zette. En zo ontstond er weer een hele andere band.

Wij werden grootouders. En jij… dat zorgzame moedertje als klein kind werd ineens echt de moeder die altijd in je zat. Voor mij als jouw moeder, vond ik dat prachtig om te zien en te ervaren. Wat genoten wij van deze kopie van kleine Sandra.

Een tweede zwangerschap kondigde zich aan en ik kan me als de dag van gisteren herinneren hoe hilarisch die boodschap werd verteld. Elke, je bij ons gezin opgegroeide zus, kwam bij ons en vertelde over haar derde zwangerschap. Jouw gezicht vertrok een beetje, want jij was niet voorbereid op deze aankondiging.

Je kon niet achterblijven en voelde je geroepen om te melden dat ook jij zwanger was. En wat bleek… jullie waren op precies dezelfde datum uitgerekend. Hoe was het mogelijk?! Het zou een prachtig jaar worden met maar liefst 4 geboortes. Wat een rijkdom.

Ondanks deze vreugde kwam er ook De Zwarte Dag dat jij ons moest vertellen dat er borstkanker bij je was geconstateerd. Dat maakte het allemaal wel ingewikkeld. Maar ook toen zagen wij jouw krachtige moedergevoelens. Je deed alles wat je kon en met volle strijd zou jij onze Leona behouden en beschermen. De hechting en broodnodige ontwikkeltijd voor je kind heb je met volle overgave en liefde vervuld. Daar zijn wij jou en de kinderen erg dankbaar voor.

De afgelopen periode tijdens de afsluiting van jouw leven zijn wij als ouders heel dicht bij elkaar gekomen. Ik, als jouw moeder, kan zeggen: al ken je je kind een leven lang, zo dichtbij dat wij bij elkaar waren, is een zeldzaam geschenk.

De diepteontwikkeling die wij als ‘moeder en dochter’ hebben ervaren, is met geen pen te beschrijven. Ik zal die kostbare momenten mijn leven lang koesteren en bij me dragen.

Ik ken jouw diepte en jij die van mij.

We zullen het bij ons dragen en doorgeven aan jouw kinderen. Mijn God, wat was en blijf je een geweldig mens. Je hebt hier echt iets betekend en gebracht. De hemel is een ontzettend mooie blinkende ster rijker…

Liefs van je mama